Impotencja Alkoholowa

Opis przypadku:

Profil wstępny Pacjenta:

Pacjent to mężczyzna lat 55 (ur. 1970), który był uzależniony od alkoholu przez 34 lata. Od 3 lat jest w abstynencji. Od 2 lat znajduje się w stałej terapii.

Mężczyzna ten od 9 lutego 1987 roku do 9 lutego 2024 roku był również uzależniony od tytoniu. (Maksymalna ilość papierosów wypalanych dziennie to 80 sztuk [przez ostatnią dekadę uzależnienia]).

Mężczyzna jest AA, DDA, DDD; technik geodezji, nadzorca budowlany.

Aktualnie pacjent jest w trakcie studiów na wydziale psychologii. Powrócił także do nauki języków obcych.

Dwukrotnie żonaty; obecnie w stałym związku romantycznym.

W momencie zgłoszenia się na terapię Pan A. miał 52 lata. Mężczyzna o masywnej sylwetce, ubrany czysto, ale nie zwracając uwagi na konkretny styl, niezadbany zarost, twarz zmęczona, cera szara, poważny, skupiony, kategoryczny w odpowiedziach.

Pacjent przyznaje, że uzależnił się od alkoholu w wieku lat 17. Dokładnie pamięta datę (jego 17 urodziny) oraz okoliczności towarzyszące (wyjazd pociągiem na koncert zespołu Metallica. Pacjent pamięta podróż na koncert, rozpoczęcie picia alkoholu w pociągu. Nie pamięta natomiast kolejnych dwóch dni). Od tego momentu Pan A. cyklicznie konsumował alkohol w sposób niekontrolowany. Na pytanie dlaczego pił, Pacjent odpowiada, że lubił smak alkoholu.

Prof. Zbigniew Lew-Starowicz stworzył podstawowy wywiad seksuologiczny, który może posłużyć terapeucie w celu precyzyjnego zdiagnozowania pacjenta. Większość zaburzeń seksualnych można zdiagnozować posługując się głównie wywiadem i niezbędnymi badaniami uzupełniającymi. Wywiad powinien przebiegać chronologiczne, ale należy pamiętać, aby zaczynać od wydarzeń, ktorych pacjent aktualnie doświadcza i podążać za nim, zachęcając do mówienia dalszych treści.

Elementy wywiadu seksuologicznego:

Informacje dotyczące najbliższej rodziny:

Ojciec Pacjenta (1936 – 1999) – przez dekady uzależniony od alkoholu, cukrzyk; zmarł w wyniku 3-ego zawału. Ojciec duży, postawny mężczyzna, apodyktyczny, stanowczy, bezkompromisowy. Relacja miedzy nim, a Pacjentem ograniczała się do współżycia w tym samym mieszkaniu.

Wzorce przekazywane przez ojca Pana A. opierały się na pasywności emocjonalnej, uzależnieniu od alkoholu oraz epizodycznej przemocy skierowanej w stosunku do żony.

Mama Pacjenta urodzona w 1936 r.- brak chorób, nawet starczych. Jedynie problemy kostne-stawowe. Mama Pana A. to drobna, szczupła kobieta o bardzo spokojnym i ugodowym, uległym usposobieniu. Mama Pacjenta, której dzieciństwo przypadło na okres II Wojny Światowej, wychowywała się bez ojca i w ogromnej biedzie.

Jako matka nie potrafiła skoncentrować się na sferze emocjonalnej. Kilkakrotnie była o krok od rozwodu z mężem. Pozostawała zawsze “ze względu na dzieci; żeby wychowywały się w pełnej rodzinie” – nie zdając sobie sprawy, że model rodziny miał destrukcyjny wpływ na dzieci.

Rodzice Pacjenta wyjechali do USA na około rok, kiedy ten mial 17 lat. Syn tj.Pacjent był wówczas pod opieką Ciotki (odowiedziała, zadaniem jej było dopilnowywanie siostrzeńca). Na ten etap przypada pierwszy kontakt Pacjenta z alkoholem.

W trakcie wywiadu wstępnego Pacjent wskazuje na brak relacji emocjonalnej z rodzicami. Rodzinę opisuje jako standardową rodzinę funkcjonującą w PRL’u, w której nie przywiązywano uwagi do tego co się czuło. W domu istniały tematy taboo związane z miłością, seksualnością, potrzebami emocjonalnymi.

Starsza siostra (1962 – 2021) – przebyty nowotwór macicy w latach ’90 (wszystko wycięte). 2020 nowotwór żołądka oraz jelita; resekcja żołądka; nawrót guzów na jelitach. Relacje z Siostrą sam Pacjent uważa za bardzo dobre i serdeczne. Siostra opuściła dom rodzinny w wieku 18 lat, nawiązując związek małżeński spowodowany zajściem w ciążę. Siostra Pana A. w pewnym sensie “uciekała” od despotycznego i agresywnego ojca.

Pacjent uznaje stosunki miedzy nim, a siostrą jako oparte na wsparciu i zrozumieniu przez większość czasu.

Po śmierci pierwszej żony (we śnie), w 1998 roku, Pacjent zawiera związek małżeński z drugą żoną kolejnego roku. (Pacjent nie przypomina sobie przejścia procesu żałobnego). Rok później nowi małżonkowie, witają na świecie zdrowego syna.

Druga żona Pana A.to osoba DDA, DDD i osoba uzależniona ekonomicznie od małżonka. Jako dziecko wychowywała się najpierw w klimacie rodziny dysfunkcyjnej, w której matka wielokrotnie przebywała w szpitalach psychiatrycznych ze względu na zdiagnozowaną schizofrenię. Natomiast ojciec drugiej żony był, według słów Pana A. tyranem, dyspotą i przemocowcem, który nie zawahał się “rozkręcić afery z wyzywaniem i szarpaniem nawet na środku plaży, w trakcie wakacji”.

Pan A. czuł się zatem odpowiedzialny za drugą żonę. Występował w roli obrońcy, natomiast na tym etapie życia był juz wysoce uzależniony od kłamstwa, krętactwa, cwaniactwa, tytoniu oraz alkoholu.

Małżeństwo układało się słabo.

Pacjent ma trzech synów:

Pacjent rozpoczął życie seksualne na przełomie 16 i 17 roku życia. Było to życie spontaniczne, ale i satysfakcjonujące. Między 16, a 20 rokiem życia ok. Kilkanaście partnerek seksualnych (miedzy 15, a 16 partnerek). W tym samym okresie eksperymentował pierwsze świadome masturbacje. Pan A. Twierdzi, że masturbacje były rzadkością w jego życiu nastoletnim.

Pacjent żeni się z pierwsza żona w wieku 20 lat, w efekcie zajścia Partnerki w ciążę.

Małżonkowie witają na świecie dwóch synów: w 1991 i w 1993 roku. Obaj chłopcy urodzili się zdrowi. Ich mama, pierwsza żona Pana A. sporadycznie konsumowała wówczas alkohol.

Pacjent przyznaje, że pił zazwyczaj w domu, po pracy, zamknięty w swoim pokoju. Nie potrzebował towarzystwa. Chciał “uciec” od zobowiązań, długów, obietnic, więc zapijał. (Pacjent był uzależniony od alkoholi ciężkich). Wydawało Mu się wówczas, że kontroluje sytuację, a problemy same się rozwiążą. Niestety, po wytrzeźwieniu komplikacje się mnożyły, a Pan A. znów wpadał w matnię błędnego koła i okłamywania samego siebie.

W okresie drugiego małżeństwa Pacjent wykazywał wysoki poziom zazdrości, chęć kontrolowania, śledzenia, nękania, sprawdzania małżonki.

Ich życie seksualne zawsze pod wpływem alkoholu ze strony Pacjenta, przez pierwszych 10 lat było bardzo dobre i satysfakcjonujące dla obojga, według narracji Pacjenta. Z biegiem czasu (kolejnych 8 lat) stawało się coraz uboższe – satysfakcja jednostronna – (wyłącznie Pacjenta), a w etapie końcowym (po tym, gdy Pacjent dowiedział się o zdradzie żony), doszło do kontaktów seksualnych przemocowych. Część kontaktów seksualnych w ostatnim okresie była inicjowana przez partnerkę, w celu złagodzenia relacji.

Pacjent podkreśla, że pierwsze problemy z erekcją zauważył w okolicach 23 roku życia. “Nauczył się”, że łatwiej było mu osiągnąć wzwód po spożyciu alkoholu. Brak wzwodu okazywał się na tyle frustrujący, że Pacjent szukał szybkiego i w miarę łatwego rozwiązania. Stało się schematem, że gdy Pacjent chciał uprawiać seks danego dnia, musiał napić się alkoholu.

Na przełomie lat 2009/2010, co pokrywa się czasowo z momentem, kiedy Pan A. odkrywa romans żony, sięga po środki, dzięki którym liczył na utrzymanie pogarszającego się zaburzenia erekcyjnego, będącego konsekwencją choroby alkoholowej.

Pacjent przyjmował wówczas:

  1. Mensil – dostępny w dwóch dawkach 25 i 50 mg lek z sildenafilem, tabletki do rozgryzania i żucia. Mensil nie wymagają popijania.
  2. Maxigra – tabletki z sildenafilem w dwóch wersjach 25 i 50 mg.
  3. Maxon – sildenafil w tabletkach. Występuje w dawkach 25 i 50 mg.
  4. Inventum – sildenafil, w dwóch dawkach 25 i 50 mg.
  5. Valinger – lek z sildenafilem w dwóch dawkach 25 i 50 mg.
  6. Tadalafil Maxigra – lek z tadalafilem, działa do 36 godzin, przez co nazywany jest czasem tabletką weekendową lub Maxigrą 36h.
  7. Tadalafil Maxon – tabletki z tadalafilem działające do 36h
  8. Tadalafil Inventum – lek z tadalafilem, działa do 36 h.

Tabletki na erekcję działają poprzez zwiększenie przepływu krwi do prącia, dzięki czemu dochodzi do osiągnięcia i utrzymania wzwodu. Zawarte w nich substancje aktywne wpływają na rozszerzenie naczyń krwionośnych, co powoduje dużo lepsze ukrwieniu. Mimo przyjmowanych środków poprawa erekcji może nastąpić rownież dzięki stymulacji.

Pan A. często popijał wyżej wspomniane środki alkoholem, przez co ich funkcjonowanie było zaburzone, a frustracja i złość oraz agresja Pacjenta rosły.

Pan A. kilkukrotnie usiłował rozpocząć abstynencję na własną rękę. Robił to zazwyczaj za namowa mamy, siostry lub byłej żony. Po fazie “miesiąca miodowego”, kiedy odnosił wrażenie, ze kontroluje uzależnienie, wpadał w kolejny cykl konsumowania alkoholu, przy jednoczesnym uzależnienie od kłamstwa.

Pacjent podkreśla, że jego życie seksualne “legło w gruzach”, a on sam porzucił siebie na wszystkich możliwych płaszczyznach.

Proces Terapeutyczny:

Podczas pracy z pacjentem borykającym się z zaburzeniami seksualnymi podstawą staje się holistyczne, wielopłaszczyznowe podejście do Pacjenta, a zatem współpraca między wieloma ekspertami. Biorąc pod uwagę powyższe, Pacjent powinien czuć się zaopiekowany, a praca specjalistów powinna opierać się na modelu interdyscyplinarnym. W skład takiego personelu powinni wchodzić: lekarz pierwszego kontaktu, psychiatra, psychoterapeuta/seksuolog oraz w razie chorób współwystępujących, jak w przypadku opisywanego Pacjenta – kardiolog oraz neurolog. Każdy ze specjalistów pracuje w swojej dziedzinie z pacjentem nad tą samą dysfunkcją. Urolog przeprowadzą badanie albo zabieg, psychiatra zleca farmakoterapię, psycholog pracuje nad emocjonalnym aspektem.

Zaburzenia seksualne obejmują wiele aspektów zarówno fizjologicznych, społecznych, medycznych, prawnych, emocjonalnych, jak i psychologicznych. Najistotniejszym elementem jest zdiagnozowanie problematyki pacjenta, wielopłaszczyznowe spojrzenie na specyfikę przypadku pacjenta, tj. na charakterystykę funkcjonowania w różnych obszarach jego życia.

“Przebudzenie” nastąpiło jako konsekwencja śmierci starszej siostry. Trauma związana z brakiem możliwości pożegnania Siostry (okres pandemiczny, twardego lockdown’u), samotne odchodzenie najbliższej Mu osoby sprawiły, że postanowił postawić “wszystko na jedną kartę”. Dodatkowo, w okresie tym doszło do aktów przemocy fizycznej w stosunku do drugiej żony, które przeraziły samego Pacjenta.

Pan A. zaczął uczęszczać na mitingi AA, nawet do 7 razy w tygodniu. Zaangażował się w życie społeczności AA i niebawem rozpoczął terapię z psychotraumatologiemi, psychoterapeutą uzależnień.

Przez pierwszych 24 miesięcy kwestie zaburzeń erekcyjnych nie były poruszane w trakcie terapii.

Do pokłonienia się nad problematyką zaburzeń seksualnych dochodzi w momencie zapoznania przez Pana A. nowej partnerki. Nakłoniony przez partnerkę zgłasza się do seksuologa. W trakcie terapii decyduje się otworzyć przed partnerką i opowiedzieć szczegółowo hostorię życia, frustracji, popełnionych błędów, deficytów na płaszczyźnie emocjonalnej.

Pacjent rozpoczyna jednocześnie głęboką pracę psychoterapeutyczną dotyczącą zaburzeń erekcyjnych, ograniczeń seksualnych i zaniedbanej sfery emocjonalnej, co okazuje się być przełomowym etapem w jego terapii.

Wsparcie partnerki i praca nad sobą, zmiana rutynowych nawyków behawioralnych, w tym również żywieniowych, przy jednoczesnym porzuceniu uzależnienia związanego z konsumowaniem tytoniu zaczęły przynosić pozytywne efekty zarówno jeśli chodzi o samopoczucie fizyczne, jak i psychiczne.

Zmiany wprowadzone do życia przez Pacjenta:

Na szczegolną uwagę zasługują

Choroby współwystępujące u Pacjenta to:

– napadowe migotanie przedsionków

– poalkoholowa niewydolność nerek

– poalkoholowa marskość wątroby

– wodobrzusze

Ilość kardiowersji od stycznia 2023 do kwietnia 2025 to 26 razy. (W szczytowym okresie 4 x w miesiącu. Najdłuższa przerwa: 3 miesiące)

– zawał serca 4 października 2024 roku

* Operacja ablacji AF przewidziana jest na 2 czerwca 2025 r.

Przyjmowane leki:

Rixacam 20 mg 1×1 rano w czasie posiłku

Agregex 75 mg 1×1 przez 6-12 miesięcy

Bibloc 5 mg 1×1 rano przy pulsie wyższym niż 60/min

Opacorden 200 mg 1×1 (TSH 03.25-0,9)

Magne B6 2×1

IPP 40 mg 1×1 rano na czczo

Spironol 25 mg 1×1 – redukcja dawki spadek GFR

Furosemid 40 mg 1×1 rano

Kalipoz prol 1×1 rano, 2×1 co drugi dzień

Forxiga 10 mg 1×1 rano

Siofor 500 mg 2×1

Tulip combo 40/10 mg 1×1 rano

Tymczasem Pacjent skarzył się na zaburzenia erekcji.

Zaburzenia erekcji charakteryzują się niezdolnością do uzyskania lub utrzymania wzwodu członka wystarczającego długo do odbycia satysfakcjonującego stosunku seksualnego. Niewystarczająca erekcja jest źródłem depresji i niskiej samooceny u mężczyzny, a także może powodować trudności w utrzymaniu relacji partnerskiej. Psychoterapia opiera się na lokalizacji i pracy nad automatycznymi myślami, które mają negatywny wpływ na problem podczas stosunku seksualnego, a w dalszej części na zmianie negatywnych myśli na pozytywne, tak aby odczucia seksualne wpływały na wzmożenie podniecenia, a nie odwrotnie. Praca opiera się również na poznaniu fizjologii mężczyzny i zrozumieniu źródła zaburzenia.

Terapia polega na szeregu interwencji oraz opiera się na założeniu, że problemy psychiczne są podtrzymywane przez czynniki behawioralne (zachowania) i poznawcze (myśli i przekonania). Terapeuta skupia się na tym, co jest źródłem utrzymującego się problemu oraz jakie techniki przyniosą najlepszy efekt. Celem terapii jest również edukacja w zakresie seksualności, złagodzenie dysfunkcji, poprawa jakości życia, wyposażenie w umiejętności zapobiegania nawrotom oraz wprowadzenie w życie alternatywnych przekonań.

Metody, jakie wykorzystano w pracy z Panem A. to zarówno techniki poznawcze, jak i behawioralne. Pierwsze z nich to np. 

Praca nad tzw. zniekształceniami myślenia, oraz ich modyfikacją. 

Wprowadzenie technik behawioralnych:

  1. Trening autostymulacyjny, dzięki któremu Pacjent miał szansę na lepsze zaznajomienie się ze swoim ciałem, akceptację oraz poznanie stref erogennych, oswojenie reakcji seksualnych, a także reakcji na dotyk własny lub partnerki. Nabyta w ten sposób wiedza okazała się być pomocna podczas późniejszych kontaktów seksualnych z partnerką.

Zastosowane kroki:

Psychoterapia

Proces psychoterapeutyczny łączy się z nakreśleniem pacjentowi jak będą wyglądały sesje, na czym będą się opierały oraz oswojenia pacjenta z figurą psychoterapeuty. Należy również określić dokładny cel spotkań.

W przypadku Pana A. głównym celem była potrzeba odzyskania sprawności erekcyjnej.

Terapia wymaga czasu i poznania Pacjenta, z jego problematyką i formami dzięki którym radzi on sobie z problemami. (Np. Poziom frustracji). Istotne informacje dla terapeuty czyli: historia rodzinna, plany na przyszłość, relacje międzyludzkie, sytuacja ekonomiczna, emocje poglądy, doświadczenia psychoterapeuta zebrała w trakcie wywiadu psychologicznego. 

Następnie, wspólnie z Pacjentem dokonano wyboru tych, które wydawały Mu się najistotniejsze.

Pierwszym okresem terapii było przygotowanie Pacjenta do zmian, oswojenie z problematyką zaburzenia – impotencją alkoholową, jej źródłami, dokładne omówienie wszystkich aspektów, konsekwencji, określenie jakie cele i motywacje posiada Pacjent oraz nawiązanie relacji terapeutycznej.

Kolejnym etapem była terapia właściwa, czyli wdrożenie adekwatnej terapii do zdiagnozowanej dysfunkcji. Terapia zwykle opiera się na rozmowie między pacjentem a psychoterapeutą, czasem dotyka też pracy z ciałem i zadaniami zleconymi przez psychoterapeutę.

Ostatni okres psychoterapii polega na stopniowym przygotowywaniu pacjenta do zakończenia spotkań terapeutycznych, tak, aby nie został nagle odcięty od terapii i żeby nie odnosił wrażenia, ze został porzucony przez terapeutę. Bardzo ważne jest przygotowywanie pacjenta do ostatniego spotkania, ponieważ może być on związany emocjonalnie z psychoterapeutą oraz w jego przeszłości mogły wystąpić epizody utraty bliskich mu osób i trauma na płaszczyźnie rozstania ze znaczącymi osobami w jego życiu. Tak jak miało to miejsce w przypadku tu opisywanym. (Pacjent stracił ojca – nagła śmierć, bez możliwości naprawienia relacji na osi Pacjent – Ojciec. 

Śmierć pierwszej żony – w wyniku choroby alkoholowej, kobieta zasnęła we śnie; stwierdzono u niej marskość wątroby. Pacjent obwiniał się o śmierć małżonki.

Śmierć ukochanej Siostry – choroba nowotworowa, w trakcie pandemii. Niemożliwym stało się pożegnanie, towarzyszenie w ostatnich chwilach.

W przypadku żadnej ze strat proces żałobny nie został przeżyty prawidłowo, nie został domknięty do chwili trwania terapii).

Na ostatnim etapie pracy terapeutycznej, tj.w chwili obecnej, Pacjent domyka proces terapeutyczny i skupia się na życiu tu i teraz, a także określa jakie zaobserwował zmiany i korzyści z odbytej terapii. 

Kontakt między terapeutą a pacjentem jest niezwykle ważnym aspektem, który ma wpływ na skuteczność procesu terapeutycznego. 

Spotkania odbywają się i nadal maja miejsce cyklicznie, w związku z czym kontakt jest stały – raz w tygodniu 50 minut.

Szczególna uwaga została zwrócona na źródła zaburzeń seksualnych:

Czynniki biologiczne

Czyli czynniki prenatalne lub genetyczne, zaburzenia rozwojowe, anatomiczne, tryb życia, stres, choroby, uzależnienia, urazy, operacje i ogólny stan zdrowia.

Czynniki psychologiczne

Są to nieoczywiste czynniki, przekonania, uczucia i zachowania, które mogą wywierać ogromny wpływ na sferę seksualną, występowanie pewnych sekwencji zautomatyzowanych myśli pojawiających się bez namysłu i refleksji. Mechanizm ten jest rozwijany przez całe życie człowieka w różnych sytuacjach np. lękowych, w chwilach paniki lub fobii. U osób z zaburzeniami seksualnymi występuje pewien automatyzm myśli i przekonań, nad którym trzeba pracować, aby wygasić negatywny strumień myśli, błędne koła.

Czynniki psychoseksualne

Są one bezpośrednio związane z seksualnością i emocjami towarzyszącymi. Obejmują aspekty dotyczące początków życia seksualnego, samooceny, przekonania oraz myśli seksualnych. Efektem ich wpływu jest pojawienie się np. podczas stosunku negatywnych emocji związanych z myślami oraz oceną i deprecjonowaniem siebie jako partnera seksualnego. Dlatego ważne jest, aby umieć odnaleźć te myśli, nazwać je i ocenić jaki mają wpływ na życie. Kluczowa jest ocena trafności i przydatności tych myśli oraz ich słuszności, a następnie modyfikacja ich i uczynienie bardziej przydatnymi. Zalecane są zadania domowe – techniki behawioralne, dzięki którym wykonywana jest praca nad np. lękiem.

Trzeba pamiętać, aby na każdym etapie prowadzenia terapii brać pod uwagę czynniki emocjonalne z przeszłości pacjenta, które mogą się uwidaczniać na wielu płaszczyznach. 

W przypadku Pana A. zaniżona samoocena, poczucie niewystarczalności (relacja z rodzicami), poczucie odpowiedzialności za chorobę alkoholową oraz przedwczesny zgon pierwszej małżonki, a także zachowania pasywno-agresywne w stosunku do drugiej żony, połączone z chorobą alkoholową, powodowały mentalną blokadę przy okazji nawiązywania relacji seksualnych.

Czynniki relacyjne

Często pacjent nie jest świadomy tych czynników, które mogą się uwidocznić podczas przechodzenia przez skomplikowane sytuacje życiowe (ciąża, dziecko, zdrada, wypadek itd). 

W przypadku Pana A. źródłem bólu i frustracji były wielokrotne traumy: 

W trakcie prawidłowych aktów seksualnych osoby zdrowe mają pozytywne myśli, które stymulują i wzmacniają bodźce seksualne. Natomiast osoby zaburzone odczuwają przeciwny efekt, czyli pojawiające się automatycznie myśli powodują negatywne odczucia i zadowolenie ze zbliżenia znacznie się zmniejsza lub staje się całkowicie niemożliwym. 

Emocje towarzyszące:

strach, smutek, lęk, wstyd, poczucie winy, obawy – katastrofizacja myśli, myślenie zero-jedynkowe, czarnowidztwo.

To w konsekwencji daje objawy związane z bólem fizycznym, brakiem podniecenia czy zwiększonym napięciem mięśniowym. Istotne jest zatem wykluczenie lub zdiagnozowanie przyczyn medycznych, aby psychoterapia przyniosła satysfakcjonujące efekty.

Wnioski końcowe:

Mężczyzna ten-Pan A., odzyskał zdolność erekcyjną jako efekt psychoterapii. Obecnie wskazuje na satysfakcjonujący poziom życia seksualnego ze stałą partnerką. Podkreśla jednocześnie, że bezcennym okazał sie trening wizualizacyjny, relaksacyjny, a także desensytyzacja, a jego terapia, praca nad sobą, akceptacja przeszłości, “pozamykanie rozdziałów” przeszłego życia, ale i szczerość oraz nauka prawidłowej komunikacji z partnerką, stanowią krok milowy ku dojrzałości i zadowoleniu z życia (również z jego sfery seksualnej).

Pozytywne efekty pojawiły się również w kontaktach z najbliższymi: z mamą, z synami, z byłą żoną.

Pacjent znajduje się obecnie w ostatniej fazie psychoterapeutycznej. Jest przygotowywany do zakończenia procesu.

Aktualnie uczęszcza na mitingi AA średnio 3 razy w tygodniu.

W raporcie zatytułowanym: “Zrozumieć męskość. Rzeczywistość polskiego mężczyzny”, przygotowanym na zlecenie Gedeon Richter Polska opublikowano, że do problemów z erekcją, z różną częstotliwością, przyznaje się 57% mężczyzn, z których aż 36% to mężczyźni miedzy 18, a 25 rokiem życia. Poza przyzczynami biologicznymi takimi jak: choroby układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, cukrzyca, niewydolność nerek, stwardnienie rozsiane czy choroba Parkinsona, odpowiedzialne za zaburzenia erekcyjne są też problemy hormonalne i choroby metaboliczne, a także przyjmowane środki psychoaktywne typu:alkohol, tytoń, narkotyki. Problemy z nadwagą również wpływają negatywnie na tego typu komplikacje.

Pamiętajmy jednak, ze przyczyny psychologiczne, a wśród nich: nadmierny stres, ataki paniki, lęk, niska samoocena oraz przebyte traumy seksualne to również silny komponent prowadzący do zaburzenia, o którym wiadomo, że istnieje, ale tak rzadko i tak niewiele mówimy.

Narzędzia pomocne do wywiadu oraz badania poziomu satysfakcji z zycia seksualnego:

Konsultowane źródła:

1.Imieliński K. Seksiatria. Patologia seksualna. Tom 2. Warszawa: Wydawnictwo PWN; 1990.

2. Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych. Warszawa: Wydawnictwo PZWL; 1997

3. Sipiński A. Zaburzenia erekcji. W: Lew-Starowicz Z, Skrzypulec V, red. Podstawy seksuologii.

Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL; 2010,

4. Oettingen J. Propozycja postępowania terapeutycznego w przypadku zaburzeń erekcji. Podejście Poznawczo-behawioralne. Psychoterapia 2 (169) 2014, s.91-105

5. Nowakowska A. Zaburzenia erekcji- powszechny problem, o którym się nie mówi. https://www.adamed.expert/pacjent/zycie-intymne/zaburzenia-erekcji-powszechny-problem

6. Beisert M. Psychologia zaburzeń seksualnych. W: Sęk H, red. Psychologia kliniczna. Tom 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN; 2005

7. Izdebski Z. Zdrowie seksualne mężczyzn. Wybrane zagadnienia. Seksuologia Polska, 2012

8. Onik ., Knapik K., Cieślar G., Sieroń A., Flak B., Brus H., Sieroń-Stołtny K. Rehabilitacja w zaburzeniach erekcji. Kinezyterapia 2014

 9. Frończuk P., Jakima S., Stodulska-Blaszke A., Morylowska-Topolska J., Karakuła-Juchnowicz H. Zaburzenia seksualne u mężczyzn z zespołem uzależnienia od alkoholu w okresie abstynencji — badanie pilotażowe. Seksuologia Polska 2018, 16, 1, 14–19

10.. “Zrozumieċ męskość. Rzeczywistość polskiego mężczyzny – badanie przygotowane na zlecenie Gedeon Richter Polska https://zdrowa-ona.pl/do-pobrania/raport-badania-zrozumiec-meskosc-rzeczywistosc-polskiego-mezczyzny.pdf

11. https://www.infozdrowie.org/download/101/58088/Uzaleznienia2024Streszczenie.pdf

12. https://kcpu.gov.pl/wp-content/uploads/2024/03/Raport-2023-wersja-Internetowa.pdf

13. https://kcpu.gov.pl/wp-content/uploads/2024/09/Struktura-spozycia-napojow-alkoholowych2023.pdf